گردد و خود ابو جعفر بازگشت ، پس مردم شام و جزيره را بسوى جهاد فراخواند و يزيد بن حاتم وارد مصر شد و اندكى آنجا اقامت گزيد سپس رهسپار افريقا شد و با سپاهى انبوه به طرابلس رسيد و ابو حاتم اباضى به جنگ وى شتافت و در طرابلس با يك ديگر روبرو شدند و با وى نبرد كرد و چند روزى جنگ ميان آن دو پيوسته بود تا ابو حاتم و مردمى بسيار از يارانش كشته شدند و يزيد بن حاتم در سال 155 به قيروان در آمد و عموم مردم را امان داد و در خلافت ابو جعفر و خلافت مهدى و خلافت موسى و چندى از خلافت رشيد پيوسته حكومت آنجا را بدست داشت . مردم طالقان شورش نمودند ، پس عمر بن علاء را بر سر آنان فرستاد و او طالقان و دنباوند و ديلمان را فتح كرد و از ديلم اسيرانى بسيار گرفت سپس رهسپار طبرستان شد و پيوسته در خلافت منصور آنجا اقامت داشت . منصور ، مولاى امير المؤمنين ليث را بسوى فرغانه فرستاد و پادشاهش در آن روز « قيران بن افراكفرن » بود و در شهرى بنام « كاشغر » منزل داشت ، پس با آنان سخت جنگيد تا آنكه پادشاه فرغانه خواستار صلح شد و ليث بر مال بسيارى با آنان صلح كرد . پادشاه فرغانه مردى را از اصحاب خود بنام « باتيجور » نماينده فرستاد و ليث اسلام را بر او عرضه كرد ، ليكن از پذيرفتن اسلام امتناع ورزيد و تا زمان مهدى پيوسته به زندان بود و گفت : با پادشاهى كه مرا فرستاده است خيانت نمىكنم . ابو جعفر شهر مصيصه را ساخت و ( پيش از آن ) دژ كوچكى بود و بقولى عبد الله ابن عبد الملك بن مروان آن را ساخته بود و روميان در هر وقتى بر ايشان شبيخون مىزدند و آنجا را غارت مىكردند ، پس ( ابو جعفر ) بارويى براى آن ساخت و خندقى پيرامون آن قرار داد و مردان جنگى را در آن ساكن نمود و زندانيان را